Zondagmiddag. Guus Meeuwis komt naar Oosterhout.
Op het moment dat de Parkfeestorganisatie dat bekend maakte, dacht ik: "Hebben ze goed voor mekaar..."
Mijn vriendin wilde al lang eens naar Guus en dit jaar vielen zijn concerten in Eindhoven gelijk met het Parkfeest. Hebben we het toch mooi zo kunnen regelen.
Ik vind de muziek van Guus leuk. Niet om op de bank naar te luisteren, ook niet op mijn Ipod, maar gezellig in de kroeg, met carnaval of op een zonovergoten zondagmiddag in een park. Maakt niet uit wat voor een park, al was dit keer het Lukwellpark in Oosterhout het Guustoneel en dan moet je als fotograaf van een lokale krant aan de bak. Werken dus...
Guus schijnt een hele amicale vent te zijn. Het zal best. Waar je als werkende mens op zo'n zondag mee te maken krijgt, is niet de Tilburgse allermansvriend, maar zijn tourmanager.
De tourmanager bepaalt wat er op zo'n dag gebeurt. Let wel: In een openbaar park, waar iedereen kan gaan en staan waar hij wil, in een vrij land.
Je moet je als fotograaf om een bepaalde tijd melden, om in overleg met manager nog enkele privileges te kunnen krijgen. Bijna een half uur na die bepaalde tijd komt manager opdagen. Heb je dus als makke schapen op Meneer Dictator staan wachten. Als manager op een gegeven moment zegt: "Er worden geen foto's genomen!" dan heb je je daar aan te houden, volgens manager. Nogmaals: we leven in een vrij land, we bevonden ons niet op een festivalterrein waarvoor entree werd geheven en als ik, samen met mijn collega's gewoon mijn werk kan doen, wordt iedereen daar beter van.
Hoe het ook zij: Manager regeerde als een dictator in donker Afrika en hanteerde zich van Oost-Duitse Stasi-praktijken. Wellicht vind je deze conclusie ietwat overtrokken, maar je kunt hier zelf bepalen of je dit leest en ook nog verder leest. Vijf grote, brede beveiligers werden door manager op pad gestuurd om mij - hoewel ik gewoon mijn werk aan het doen was op een heel ander deel van het openbare terrein en ten overstaan van duizenden mensen - als een crimineel op audiëntie te laten komen in zijn domein: het backstagegedeelte. Met mij mocht ook een cameraman van de ORTS zich bij manager en zijn 'Sterke Armen' vervoegen. De beelden van de ORTS werden onder dwang in een afgesloten tent gewist. Aan mijn apparatuur zijn ze niet geweest, ik heb al mijn geschoten foto's nog... Later heeft manager elke fotograaf, die in het publiek met een meer dan gewone camera werd gespot, laten ophalen.
Wat steekt? Iemand mag zomaar bepalen wat er ergens op een openbaar terrein gebeurt. Je zorgt gewoon dat je een legertje bij je hebt en je bent een zelfgeproclameerde koning. Als je als manager niet wil dat er tijdens optredens wordt gefilmd of gefotografeerd, kom dan niet met je band naar een openbaar concert.
Wat steekt nog meer? Vijf beveiligingsmensen vonden het nodig om mij (en die ORTS-man) - de verdoemde criminelen - 'te (komen) overmeesteren'. Zie je in de binnenstad op zaterdagavond wel eens zoveel politie bij elkaar?
Dáarom stonden er geen foto's in Het Kanton. Dat was mijn keuze.
En waar praten we over? Een mooi feestje op een zondagmiddag...
Je hebt de vrije keuze - zoals ik die zondagmiddag niet had - om de foto's die ik dit afgelopen weekend nam,
hier te bekijken.
Met de organisatie zijn we in conclaaf om dit soort praktijken te voorkomen.
Casper
Ps. Je mag van René Frik - d'n dieje met die sik van het Bluesfestival - vinden wat je wil, maar hij was de enige omstander die op het moment dat manager en zijn mensen mij intimideerden, zich in de discussie dúrfde te mengen.
Gisteren en vandaag is de mallemolen aan het draaien gegaan over het artikel in Het Kanton en de verwijzing naar onderstaand stuk tekst dat ik gisteren hier plaatste.
Ik heb ondertussen een aantal mensen gesproken. Mensen van de Parkfeestorganisatie, de tourmanager van Guus Meeuwis zelf, medefotografen en omstanders.
Waar het allemaal om lijkt te draaien, is een gebrek aan goede communicatie tussen Parkfeestorganisatie, de tourmanager van Guus, fotografen en een overijverig beveiligingsbedrijf dat én niet weet wat klantvriendelijkheid is én op zijn of haar verkeerde strepen is gaan staan. Niet alleen de fotograferende pers, maar vele bezoekers van het voorverkoopfeest én optredende artiesten kregen te maken met het cognitieve onvermogen van deze in het zwart geklede kleerkasten en -kastjes.
Blijft staan dat ik in onderstaand artikel mensen - waaronder de tourmanager van Guus Meeuwis - met een titel opzadel, waarmee ze in het geheel niet blij zijn. Na verhelderende telefoongesprekken met direct betrokkenen zou ik die bewuste woorden nu niet meer kiezen en is alles - ook van hun kant - veel duidelijker geworden. Ik geloof dat er niets zou zijn gebeurd als zij en alle andere professioneel aanwezige bezoekers, waaronder ikzelf, vantevoren op de hoogte waren gebracht over rechten en plichten. Het gebrek aan (de juiste) communicatie heeft tot deze commotie geleid.
Neemt niet weg dat ik wat ik hieronder eerder plaatste, mijn gevoel en mijn omschrijving is van een heel onprettige situatie waarin ik nooit (meer) bewust óf onbewust in verzeild wens(te) te raken en hoe ik dat ervaren heb. Misschien strookt die omschrijving niet met de juiste opinie, maar wel met mijn behandeling op die dag.
Als er een goede communicatie was geweest, hadden we elkaar allemaal op de schouders geslagen en een biertje gedronken.
Daar ben ik na de afgelopen twee dagen wel uit.... en neem dat maar van mij aan.